go back to the city.

paradoksalnie muszę wrócić  do miasta, 
w którym ciągle wszystko na szybko, 
żeby zwolnić.

zwolnić albo uwolnić. obie. 

żeby się uspokoić.
żeby się ogarnąć. 
żeby sprawdzić.
żeby przestać robić wymyślone sceny. dwuznaczność. 

przede wszystkim, żeby sprawdzić.

bo do niepewności codziennej tutaj jeszcze więcej niepewności i już nie wiem niczego, 
prócz tego, że mam niespotykane szczęście, że mam większe szanse przeżyć kolejny dzień niż nie
i nie mieć nic przeciwko temu, że mam szanse przeżyć kolejny dzień.

i to jest jedyna różnica w stosunku do tego, kiedy w liceum miałam cały świat na głowie i rozbijał mnie on swym naciskiem, że teraz nie chcę od niego umierać, chcę do niego jednak żyć, jakby tak bardzo nie było innej opcji, że trzeba iść w tę. życie. zgoda.

5 lat starsza mogę stwierdzić, że to przyzwyczajenie. 

kontynuuję zapowiedziany do uspokojenia dwa miesiące temu tryb a co by było gdyby. 
i tak bardzo chciałabym powiedzieć: "chcę zrezygnować. poddaję się. puść mnie do domu". 

normaleweisse.

ich mache das nicht, aber jetzt denke ich (zu) viel uber nach warschau zuruckkommen. nicht, wie immer, uber vergangenheit, es gibt jetzt nicht so viel "vorige November" als "diese September".

ich stelle mich vor diese (un)moglichkeiten. das Fehlen macht mich, das Fehlens Gefuhl baut diese Vorstellungen. so wunderschonen Ideen. der kleiner Verrater. die grossen Erwartungen.

ich lache aus mich vor sieben wochen. wirklich mazur, hast du gedacht dass du wirst dich beruhigen?

and well, honestly, i could not have put it any clearer so of course i do feel somehow justified. może gdyby ktoś tego wysłuchał by pomogło. może gdybym mogła to wykrzyczeć to by pomogło. ale najchętniej po prostu bym coś przeciw temu zrobiła i żyła w tym dalej. mieć wszystko na raz. huehue, na raz. mieć wszystko i jeszcze więcej. mieć zawsze odrobinę gimnazjum w dorosłym życiu.  a zawsze niech będzie teraz, zaraz, za dwa i pół tygodnia.

za oknem chłopiec reparuje samochód. żeby nie było aż tak osobiście obserwacja bezmyślności (nie)przyzwyczajeń duńskich. jak można zbierać puchy, recyklingować, śmieci dzielić, a jednocześnie notorycznie światła nie gasić, tak po prostu światła na noce całe nie gasić. samochodem podjeżdżać dystanse trzystu- czterystumetrowe? jak można? nie wiem.

nadal nie wiem również czy gorsze jest marnowanie słodkiej wody do oczyszczania recaclable plastiku czy wyrzucenie go do nierecyclable śmieci tudzież brudnego do recyclable. 

20 days.

minęło 41 i pół dnia, zostało 20 dni, Natalia znalazła moją kartkę z pustymi kratkami odatowanymi który to dzień i ile do końca, chyba musiała pomyśleć o mnie źle, bo tylko spytała retorycznie "to twoje?" moje, czyjeż by inne, to ja liczę jak wariatka ile mi zostało do kogo, do czego? nie wiem, pewnie nic specjalnego w tym wrześniu mnie nie czego, no expectations, po prostu niebycie tutaj wydaje się wystarczająco kuszące, aby nie zmuszać się do tworzenia pozytywnych alternatyw, siła negacji jest wystarczająco na ten moment f. conviencing. 

nawet taki dzień jak dzisiaj, kiedy wolne mając nie wiem do końca co ze sobą zrobić, trochę piszę, ale idzie po grudzie, trochę czytam, ale to mesjanizm, wiadomo, trochę youtube, ale wówczas mam poczucie, że nic nie robię, chociaż amerykańska polityka taka wciągająca, tak bardzo chciałabym zrobić johna olivera o polskiej pomocy rozwojowej, why not? anyway trochę gubię się w tej wolności niemalże 48 godzin licząc od pracy do pracy, bo oczywiście neurotycznie licząc, och, nie dziwię się, że to wygląda jak wygląda, if you do not love somebody it must be difficult to stand, and even more difficult to like this person, i wouldn't like me either in her position this time of year, maybe in autumn, maybe in winter, but certainly not somewhere in between may and the beggining of september.

on the other hand i have become much more lazy when it comes to trying to make her like me more which might be the reason why this year happens to be even worse than the previous one for us (for each of us I suppose it's better, cause we were prepared for what was going to happen here, place for smo. as they say, place which makes a smo. or an alco. i'd rather say).

lazy, even though a bit (a f. bit) f. frustrated, but to lazy to try to do something special to fix it. this place makes me feel shiety enough, i don't need you to make this feeling more complex. and this is what would happen if I'd care more. so please, don't let me be misunderstood, and realize why I am lazy and why I don't feel like talking that much and why the f. I am not f. happy or even satisfied and I don't feel like playing f. frisbee in the only street on this f. island. 

and now i made it sound as if it was her fault. which of course it's not entirely. it's my fault too. this laziness and uncarefullness is of course partially the effect of my egoism [here all other things which i do/did wrong]. und so weiter.

no, no, mazur coward. now think about things you do wrong. you don't feel like small talking and you'd prefer to skip to the emotions directly. so, you not patient. you don't give her opportunity to have this serious talks [gleichfalls] [nie tłumacz się].  

a lil bit more lucky.

so when you're finally for a couple of hours alone you could actually do something.

you could finally write something, what would not that directly concerned your situation.

well, as I am finnaly alone for a couple of hours actually I could read something instead of listening to sting and analyzing my feelings and my mood, couln't I?

so, as I am not able to write anything at least a bit more universal I could at least read something. or watch video, youtube is such a huge space to get lost in

of course there is nothing complicated in the situation and it's nothing special in the lack of ability to focus and finally do something. first of all: there is no situation. she's just a lil bit more lucky and i'm just a lil bit more fucked. second of all: I would prefer not to be here anymore I guess, it's been alreay 33 days and there's still like 28 more to go and all that it means in this time of year is lack of the voyage out this year. 

[fuck, man, no i got really pissed]

well, damn, there is a situation inside here, there are questions and there's fucking sadness, a lil bit of frustration, a lil bit of anxiety, a lil bit of pure anger and disappointment and even though there was lost of talking lately going on this should be said in different way, this should be told to somebody else and I would just love to do it and not take any fucking excuses as an argument. 

może ja po prostu pójdę spać. taki piękny dzień na kimę.