ok, kolejny symboliczny poniedziałek minął, ja nie-ogarniam jeszcze bardziej niż żem była nie-ogarniała, tak jest! Muszę to opisać, no naprawdę, ja muszę to opisać, to kuriozum szczęśliwego Polaka w moim wydaniu.
sinusoida zamiast nastroju to standard. ale jeszcze nigdy, n-ever, nie miała takiej rozpiętości. roller coaster emocjonalny, smielid 24/7, brak jakiegokolwiek poczucia stałości czegokolwiek, all that's solid melts into air, jestem lostem, jestem straceńcem, jestem, co najważniejsze, kamikadze. wyznaczanie sobie kolejnych granic: od dziś, od jutra, od poniedziałku - nic nie daje! jestem stanem nie-skupienia. powinnam się martwić, naprawdę, jest much to be done - zrobione jest nothing, sweet, sweet nothing.
to już nawet nie jest tak, że nie mam nie zrobionych rzeczy na piątek. do niemienia gotowego niczego na zapas przywykłam. ja nie mam na dzisiaj nic gotowe. naprawdę powinnam się zacząć martwić, chociaż martwić, żeby nie powiedzieć: zacząć coś z tym robić. ale ja nie mogę. kiedy zacznie się spełniać marzenia, od małego jakiegoś poczynając, ciężko jest się powstrzymać przed spełnianiem kolejnych. szczególnie, kiedy nagle dopada upadek sinusoidy i coś trzeba zrobić, żeby się podnieść. tudzież podlecieć, bo jakoś mi wszystko dynamicznie się czai.
plan był prosty: mieć tak nawalone, żeby nie myśleć. mam tak nawalone, że nie potrzebuję się przed sobą usprawiedliwiać, kiedy coś olewam. wykłady to w większości substytuty, jak nie ten, to inny. przy czym poczucie obowiązku przestaje być normą najwyższego rzędu. jeśli mogę przyjść na zajęcia ze skryptem na kindlu i błyszczeć wiedzą - dlaczego miałabym poświęcać cenny czas na czytanie dokumentów źródłowych?
ja nie wiem jak to się skończy. ile jeszcze osób spyta mnie o to co ćpię. nie ćpię. jestem zgubiona, straceńcy nie mają nic do stracenia, a już na pewno nie mają czasu, które potem trzeba by szukać. dlatego życie jak na speedzie. a potem nagle budzę się na chwilę, myślę: oj Mazur, najgorzej, naprawdę źle, co najmniej nie najlepiej, a nawet w sumie to dramat.
i nagle człowiek, typ, osoba, kontakt, rozmowa, interakcja, obserwacja, zdziw - i wyrywa mnie, ciągnie do świata, do dziania się.
także naprawdę, Proszę Państwa, ja nie wiem, już nic nie wiem. ale kiedy usłyszałam to słowo: spekulować, to jakoś mnie przekonało. jasne, nic nie wiem, bo skąd mam niby wiedzieć, ale spekulować... o Proszę Państwa, ile ja się naspekuluję. jak ona kroi tę natkę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz