chlew powszedni.

powinnam zacząć od klęski w poszukiwaniu mieszkania. albo od następnej dwódniówki. albo od kolejnej dwódniówki, w krainie dzieciństwa, która musiała ustapić przez zmianami ostatnich lat. od pytania: a na którym jesteście roku? i od poczucia bycia wzgardzoną. i od poczucia, że mimo tego jest dokładnie tak jak powinno być. jak to było dawno.

mogłabym od razu zacząć od wniosków do których doprowadziły kilometry. od espero que es posible que 'zapomniałam o reinkarnacji' nie bez powodu. albo od tego, że zauważyłam podobieństwo między moją rodzicielką i panią dylewską. tudzież moją rodzicielką a kapralem - nami a maruderami. rodzicielką a liderem - nami a palatonem. tudzież między mną a nią - młodszym podchorążym, który nie może zdzierżyć niemożliwości rozkazywania kapralowi, który nie umie się posługiwać nowoczesnym rodzajem broni.

bo wiem, naprawdę wiem, że po wielokroć miałam rację. a musiałam ustąpić przez wiekiem. bo nie przez autorytetem indiscutible. to była ciężka praca nad swą pokorą. kontynuując pośrednio wątek - rodzina najbardziej pasuje do opisu wroga konstruowanego przez Jego Świętobliwość. paranoja. i pozostaje odwieczne pytanie: współczucie wywołuje płacz i ból - czyżby i one były dobre. i wracam do mitu stworzenia.

podróże o tyle kształcą, że uświadamiają ci jak wiele nie wiesz. nic, naprawdę nic ze szkoły nie wyniosłam na temat symboliki chrześcijańskiej, sztuki starożytnej, kultury etrusków czy bizancjum. inna zagwostka - co to za podróż, kiedy jedyny kontakt z miejscowymi opiera się na tym, że dają ci jedzenie - żeby chociaż za darmo, z dobrego serca - ale nie! oni chcą, żeby za nie płacić. prefiero CS o wymiany.

ale skąd u nich to wszystko takie piękne? a przynamniej esetyczne. obawiałam się kiczu, a tutaj niespodzianka - kicz mnie uderzył po powrocie. wraz z zimnem, niesympatycznymi kuchtami i drogami, które trzęsą. a tam się chodzi po dachach.

i teraz meritum: powrót: chlew powszedni. moje smutne i słowiańskie krainy. historia porwana i pocięta, z cierpieniem wpisanym w budynki i pogodę. moje miękkie zgłoski, których nie trzeba znaczyć, żeby je widzieć i czytać; które /ą, ę/ giną. moja bolesne doświadczenia stuleci, same klęski, żadnych tu łuków triumfalnych, moje przekleństwo i droga przez mękę. ten wysiłek, żeby uczynić kraj piękniejszym i bardziej atrakcyjnym - choć wiadomo, że nasi bracia z zachodu, e-u-r-o-p-e-j-c-z-y-c-y, i tak wybiorą tych tamtych rzymków. ten wysiłek, żeby ułatwić życie w krajach, które nie zostały stworzone dla ludzi. my, wiecznie walczący o światło /gotyk/, ciepło, pragnący ogarnąć wodę, lód i śnieg. my, wiecznie zagrożeni, a zarazem zbyt dumni, żeby się zjednoczyć i coś razem zbudować. my, którzy nigdy nie stworzyliśmy samodzielnie nic na miarę koloseum /no dicas licheń, niech to licho/ a których symbol stolicy stworzyli najeźdzcy. nawet na południu czy zachodzie nie wyzwolę się od ciebie, słowiański bałaganie. kraino ogromnych cmentarzy, kapliczek przydrożnych i wąskich, dziurawych szos, które zamiast być obudowane tunelami - mają w sąsiedztwie wiele krzyży i czarnych dziu... punktów. dużo o tych wszystkich krzyżach - pax cristiana/romana. oni są tacy rozsądni jeśli chodzi o tradycję. rozumni.

i jeszcze mi tak wpadło - 'orlando' jest nieco reinkarnacyjny w gruncie rzeczy.

sLOVEnia. i amsterdam. slowatch. emo no motion emotion. londom. ber-linia. war-szał. ve-ry-nice.
a pizzie, jak typowemu słowianowi, rymuje mi się tylko z piździe. pewien murarz na niezłej piździe wylądował w pizzie. i jeszcze jedno: PL jest taka nieciągła. urodziłam się po jesieni ludów, a mimo to kiedy myślę o PL w obecnym kształcie widzi mi się jako sztuczny twór, ukradzione niemcom ziemie, odebrane nam Lwów i Wilno, jedna wielka (dosłownie) pomyłka.

 

swoją drogą ciekawe ile jeszcze razy wypowiem na głos te myśli, które tu zapisałam. Raz - i dodam o telepatii. Dwa - i dożuję żumę. Trzy plus 'campo di fiori' i 'śmierć w wenecji'. Cztery - z musową wzmianką o mlekomatach. Pięć - z ponarzekaniem na kompaniję... I tak będę kręcić słowami aż powstaną anegdotki do wrzucania 'a propos'. I nadejdzie czas wyjechać.