why I did cry (or scream) at night and how did it happen, ...

... that I was ashamed of my tears. Very iberoamericano spanglish or medieval title. Well. To thing [czyt: do rzeczy]:

my life is good it's like everything what read about amor fati is so fucking true in the moment it's really holisticly great have nothing to do except for the things want to and broken washing machine, but who'd care about just after having done the laundry with two pairs of almost clean trousers for sure not student, whom like to finally become have multiplied quantity of quality time man can do really every-any-thing-of-which-i-can-think-of

So why did I cry. And why, on earth, did I scream. 

Berlin? Ja? The apple! Class register. Passing 112. Way to Vertigo. Sleeping by our (!) parents. Bee by Morsztyn. All this lying downs together, all those stupid, repeated for hundreds times jokes, all these never-to-be-understood-by-others talks. Honestly, we haven't done that much stuff together, haven't we? More, kind of my admiration for all those things that You've done unconnected with spending time. Which regret and deeply fucking sorry for this last year, which could have been better (could have it so much better). Deeply fucking sorry for wasted time. It's so good, to be sure, that You'll never read it, cause, dirty word, You'd have laughed at me more than usually.

So why did I cry? 

 

Cause there are still those moments in which pretty sure my life was stolen from me. And, which follows, took somebody's else chance. Still not used to being lucky, feeling like not doing enough taking into consideration possibilities got (gotten).

And last part - why ashamed. 

 

Cause it's unforgivable to miss, when You're that happy as am. It's abnormal to feel so well and so missing at exact-same-moment. It is not question of giving new-stolen-life-on-mine for getting back my-life-which-has-been-stolen-by-me-from-me. Or even - it is out of question. But wish it could be more united. Just few more things from the past could be here. 

Or, to be precise, if some people were much closer. Everyday of this brand new life.  

So why, on earth, did I scream? 

nie wiem.

nie wiem. mogę przysiądz, że rzekłam śpiąc. także dominanta zdobywania wiedzy (i umiejętności!) opiera się na paradygmacie niewiedzy.

od tego momentu notka staje się czytelnie zapisana:

BUW dla nocnych marków - klik! - stał się everestem moich marzeń. a już myślałam, że nie może być lepiej. I zrozumiałam dlaczego w toalecie na dole jest prysznic!

Z postanowień noworocznych: poznam p. prof. A. B.-R. i nie zapytam jej, jak odkraja natkę (klik! - choć nie polecam, tylko po prostu tłumaczę do czego nawiązuję).

Moratorium psychospołeczne, przedzamknięcie i tożsamość negatywna stały się wiedzą zinternalizowaną ('google it').

Od tego momentu znów strumień samoświadomości: 

I już mi się marzy posesja. Swobodna Warszawa do zwiedzania. Żeby tak móc się pogubić w mieście. Flaneur mnie rozsadza od środka. Miasto ideologia, którą mogę zbudować z i w marszu. Kryjówka przed smutną, nieludzką przyrodą ożywioną (nieożywiona inną kwestią), przed ludzkimi ludźmi, przed smąsamym, przed ciszą, przed brakiem wyboru. Wyzwanie. Teren łowiecki. Miasto to skarbiec, z którego trzeba nauczyć się czerpać. 

Parafrazując miasto to ja.  Państwa miasta. Państwo niespecjalnie miejscy, bardziej zamiejscy. Tak raczej to bywa, podobno, gdy zaspokoisz swoje potrzeby podstawowe, to pragniesz od miasta uciec. Tego mnie na socjologii nauczyli. 

Dobrze, że dodali, że każdą teorię socjologiczną można obalić psychologią. Nie poczuję się ze sobą za dobrze, że udaje mi się być wyjątkiem, skoro to wyjątek skodyfikowany. 

klik! Dobra, czas miść.